Boşlukta nokta belirdi. Zıpladı, zıpladı, insana dönüştü. Tamamen mürekkepimsi bir maddeden, stabil olmayan dalgalanmalarıyla etten-kemikten olmadığı belirgin bir insan. Yürüdü, sırtına kırmızı bir pelerin döküldü. Bir amaç hissediyordu. Zaman içinde üzerine düşündüğü bir amaç. Tek dizine çöktü, aniden sıçradı. Uçmaya başladı Nokta. İsmi buydu. Şeklinden bağımsız, hâlâ Nokta'ydı. Biri diğerine bıçak çekmiş iki kişi gördü. Bıçak çeken kötücül, çekilen korkmuş görünüyordu. Hissetti Nokta, suçu hissetti. Bunu durdurmalıydı. Onu gören haydut, telaşa kapıldı, diğeri de şaşkındı. Neyin nesiydi bu pelerinli insansı petrol? Nokta, yerin 3-4 metre üzerinde havada süzülüyordu. Yumruğunu bıçaklıya doğrulttu, ne yaptığını biliyor gibiydi. Silah gibi ateşledi kolunu Nokta. Yumruğundan siyah bir mürekkep topu fırladı kurşun gibi ama el boyutunda. Neyden olduğu belirsizdi fakat gören mürekkep sanardı. Top, hızla haydutu vurdu, etrafını sardı, kavradı, çevreledi ve içine alarak büyük bir noktaya dönüştü. Ardından giderek küçüldü. "Güzel" dedi Nokta, "Bu suça bi' nokta koymanın zamanı gelmişti."

Zıpladı nokta, havada dönüştü Dotto. Tanıyanlar ona böyle seslenirdi. Kendisi de severdi bu ismi. Farklı hissettirirdi. Biz de onu öyle analım. Hava bariyerini aşarak uçtu Dotto kilometrelerce. Aniden durdu. Garip bir his oluşmuştu içinde, tanıdık bir his. Bu kayada bir terslik vardı. Rüzgar farklı esiyordu sanki etrafında. Bir süre baktı, sonra bir ses işitti. Kilometrelerce arkasından gelmişti bu ses Dotto'nun. Klavye sesi… Gitmesi gerektiğini hissetti. Yanlışlık sezmişti.

Bu sırada Dotto'nun karşısında, masa başında bilgisayarına bir şeyler yazan bir çocuk vardı. Çocuğun klavyesiyle yazdıkları, Dotto'nun gözünün önünde beliriyordu. "Bunları biliyor muydunuz? Tüm kelebeklerin ömrü 1 günd-" tam cümlesini yazmayı bitirecekken Dotto elini kaldırdı: "Dur!". Açıp doğrulttuğu avucunun etrafına halkalar oluşmaya başladı. Dotto konuştu: "Bazıları 1-2 aya kadar yaşayabilir. Bu eksik bilgiyi noktalamanın vakti gelmişti."

"Cümle yazdı bir el. Birden fazla cümle yazdı, cümleler oldu. Cümlelerin sonlarına noktalar koydu. Yargı belirtiyordu çünkü cümleler. Bu noktalar arttıkça arttı. Sonunda bunların birinden çıktı Dotto ve düşmanı." Bu cümleleri yazdı el ve gerçekten de dediği gibi oldu. Yumruklaşarak çıktılar. Büyüyerek çıktılar. Dövüşerek uzaklaştılar yazı yazan elden. Yılların dostluğu, ebedi bir düşmanlığa mı dönüşmüştü? Neden ölümcül bir kavgadaydı Nokta ve Virgül?

(dokuz yıl sonra, Günümüz) Terk edilmiş bir fabrika. Gece vakti, yağmurlu. Kapüşonlu bir adam kapının kilidini açtı. Yüzü görünmüyordu sadece sakalı gibi görünen siyah bir çıkıntı çenesinin olması gerektiği yerde belli oluyordu.

İçinde yaşadığımız dünyanın öyle ya da böyle bir düzeni var. Bu süregelimde insan; anlatmaya, çizmeye, yazmaya devam etti. Yazarken cümleler kurduk ve noktalamalar kullandık. Bu noktalamalar zaman içinde yoğuruldular. Yazılanlara ve dolayısıyla yaşananlara şahitlik ettiler. Şahitlikleri onların cansız şekillerinde anlamsız kaldı. Peki, gerçekten öyle mi oldu?

Bir zamanlar evlat, babam bana bu kullandığımız noktalamaların canlı olduğu hikayeler anlatırdı. Hepsinin kendine has karakterleri, özellikleri vardı. Onları, şimdiye dek yazılmış her esere bir şekilde şahit olmaları sebebiyle istisnai bir farkındalık sahibi olarak hayal eder, hepsine öznel motivasyonlar kurardı. Sen nasıl edersin bilmem ama ben bu hikayeleri sadece kurgusal öyküler olarak düşünmezdim.

Noktadan virgüle, virgülden insan biçimine dönüştü düşünce. Dönüşürken biraz kıvrandı. "Ahh… Merhaba, eski dostum. Uzun zaman oldu. Bu an hiç gelmeyecek sanmıştım." Dotto şaşkındı, donakaldı. "Hayalet görmüş gibisin." Dotto'nun şaşkınlığı yerini meraka bırakmıştı. "Ne sandın, öldüğümü falan mı? Hayır, Dotto. Son yaşadıklarımızdan sonra ben de öyle sanmıştım. Ama sanırım ikimiz de doğamı unutmuşuz, öyle değil mi? Senin aksine ben, devam ettirmek için varım." Havalandı. Toz ve dumandan kaskı oluştu, parladı. "...yarım kalmış işlerim var." Dotto ona doğru uçtu. Kaybolmadan yetişemedi.

"Bir yere uçtu Dotto. Sakladığı bir şeyi bir yerden çıkardı. Çıkardığı deftere şunları yazdı: 'Söyle bana seni nasıl çağırırlar gecenin Plütonlu kıyısından? Dedi kuzgun "Asla!" '"

Cümle alem toplandı! Dotto'nun çağrısını alınca yola çıkmış olan Rex, geçerli bir maruzatı olsa bile geç kaldığı için Quinna'dan azar işitmekten kurtulamaz. Antidot'un yeni bir silgi cihazı ürettiğinin farkına varan Noktalamalar, artık büyük bir tehditle karşı karşıyadır. Peki bu işin arkasında Paus olabilir mi? Yani… Son sahnede ona bi' göz kırptığımıza göre gayet muhtemel.

“Dotto•Man”, dilin yapı taşları olan noktalama işaretlerinin karakterlere dönüştürüldüğü bir anlatı evrenidir.

Özet: Karayazı'nın ıssız sokaklarında yankılanan "bilinmeyen" fısıltıları, hiyeroglifleri amansız bir pusuya doğru sürüklüyor; yere saçılmış silgi tozları, mürekkebin en kadim düşmanıyla yüzleşmek üzere olduğunu müjdeliyor.